Je gezien voelen
"Hé, dat is lang geleden dat ik je gezien heb."
Zei de huisarts toen ik de spreekkamer in liep.
"Kom je vandaag voor …?", zei hij.
Nee, ik kwam voor iets anders.
Maar door die woorden wist ik dat hij in mijn dossier gekeken had, voordat hij me in zijn spreekkamer uitnodigde.
Ik voelde me door deze twee zinnen gezien.
In de tussentijd was ik dus wel bij de huisarts geweest, maar bij een collega in de huisartsenpraktijk. Die had namelijk vaak eerder een plekje vrij.
Ik ben gezegend met twee huisartsen waarbij ik me zo gezien voel. En geloof me, dat heb ik qua arts bezoeken in bijvoorbeeld het ziekenhuis wel anders ervaren. Maar dat is een heel ander onderwerp. Waar iedereen die leeft met een chronische aandoening of ziekte vele verhalen over zal kunnen vertellen helaas…
Dat ‘je gezien voelen’, doet iets met je.
Daardoor laat je je wantrouwen, twijfels of waakzaamheid eerder bij de drempel achter.
Je kunt meer ontspannen en open zijn.
Onzichtbare drempels
In een yogales hoop ik ook altijd dat mensen bepaalde twijfels bij de drempel achterlaten.
Vooral de twijfel of het oké is om vandaag in de les te zijn.
Dat je weet dat het oké is, hoe je ook de les binnenkomt.
Met veel of weinig energie.
Met veel of weinig bewegingsmogelijkheden.
Of je nu happy bent of met een zwaarder gemoed naar de les komt.
Dat je weet dat het oké is, wat je ook mee de les in neemt vandaag.
Want je kunt je leven en wat zich daar nu in voordoet niet bij de drempel achterlaten. En dat hoeft ook niet.
Meer zijn wie je nu bent
Mijn uitnodiging is dan ook:
Laat het aan jezelf zien.
Laat het er zijn, zodat je tijdens je yogales meer kunt zijn wie je nu bent.
In plaats van die zogenaamde "beste versie van jezelf" te worden.
Iets wat we allemaal nodig hebben in het leven, is plekken waar je je gezien voelt.
Waar anderen je zien.
Maar ook waar jij jezelf ziet.
Dat zou zo maar 'op de yogamat' kunnen zijn.
