Dit voelde als vals spelen
Ik heb iets nieuws toegelaten in mijn leven.
Misschien klinkt dit als heel logisch of zul je zeggen: "Ja maar Astrid, dat doe ik allang."
Maar voor mij moest er echt een knopje om.
Oké, komt ie…
Ik heb ingevroren groenten gekocht en klaar gemaakt.
Gek genoeg voelde dat voor mij altijd als niet echt koken.
En ik heb écht geen idee waarom.
Misschien het idee dat alles vers moet zijn.
Voorgesneden groenten koop ik al jaren.
Ideaal voor de dagen waarop ik weinig puf meer heb om alles te hakken en snijden.
Zodat ik ook geen half uur in de keuken hoef te staan.
En zo gaat het vaak.
Totdat je iets eens van wat dichterbij bekeken hebt, blijft het iets ‘vreemds’.
Ik zie regelmatig mensen worstelen hiermee.
Ook met yoga beoefenen met of op een stoel.
Zo ook bij, laten we haar Ria noemen (niet haar echte naam).
Ze wilde aan een les meedoen en vroeg me: "Stoelyoga is toch alleen voor senioren?"
Ik: Waar zit je thuis op?
Ria: Op een stoel of de bank.
Ik: En bij de kapper?
Ria: Op een stoel natuurlijk.
Ik: En als je een kop koffie wilt drinken op een terras?
Ria: Eh ja, op een stoel.
Ze moest lachen.
Het kwartje viel…
Bij jou ook?
Zitten op een stoel vinden we overal normaal.
Maar in een yogales is dit ineens ‘voor anderen’.
Een stoel is niet anders dan een yogamat.
Het is een hulpmiddel om je beoefening toegankelijk te maken.
Stel jezelf eens de vraag:
Wat doe je niet omdat je vind dat het ‘vals spelen’ is?
Wat vind je voor een ander prima, maar sta je jezelf niet toe?
