Wat doe je als de chronische ziekte waarmee jij leeft onzichtbaar is voor anderen.

Naam auteur

Onzichtbaar voor anderen. En dus ook voor je yogadocent?

De medical tape die ik hier in mijn hals heb, maakt ineens zichtbaar wat niemand ziet: “Er is iets met haar nek.” Klopt, al járen. #fibromyalgie #syndroomvantietze

Zelf heb ik eerder wel eens gehoopt op een arm of been in het gips ofzo. Niet dat ik iets wil breken, maar dat zou de beperkingen die er zijn op een bepaalde manier zichtbaar maken. En zichtbaarheid levert helaas vaker begrip op.

Wanneer je leeft met een onzichtbare ziekte zien mensen de beperkingen waarmee je leeft vaak niet. Tenzij je behandelaar met tape aan de slag gaat.

Hoe pak je dit dan aan als je start met yoga of een nieuwe docent krijgt?

Moet je dan weer je hele medische geschiedenis vertellen?

Nee, zeker niet!

Een paar praktische tips

* Wat belangrijk is, is dat je zelf heel goed weet wat je echt niet mag of kunt doen.

Overleg dat met je arts of behandelaar vóór je naar een yogales gaat.

* Voor een yogadocent is het fijn te weten of er fysiek dingen zijn waar zij rekening mee kan houden.

Want ja, ook je yogadocent heeft geen laser ogen. Ook zij kan niet van buiten zien wat jij voelt, (niet) kunt of mag doen.

* Daarbij is een yogadocent geen arts. Medische termen en diagnoses zijn maar een deel van het verhaal.

Bovendien ervaart iedereen het weer anders.

* Wat vooral helpt is als je vertelt over de bewegingen waarbij jij beperkingen ervaart.

Is armen boven je hoofd brengen of steunen op je handen lastig?

Kun je niet op de grond zitten of niet zelfstandig omhoog van de grond komen?

Word je duizelig als je voorover buigt?

Verzuren je spieren snel als je langer in dezelfde houding bent?

Vertel dat i.p.v. de medische informatie of diagnoses.

Dat waar jij beperkingen in ervaart benoemen, daarmee geef je een yogadocent tools in handen om jou op weg te helpen.

Zodat jij yoga kunt beoefenen op een manier die past bij jou.

< Ouder bericht

Nieuwer bericht >

meer blogs